على عليه السلام فرمود : اين مرد شراب آشاميد و مست شد و در حال مستى هذيان گفت ، و در هذيان‌گويى افترا بست ؛ و حد كسى كه تهمتِ دروغ بندد ، هشتاد تازيانه است . عمر دستور داد او را 80 تازيانه زدند « 1 » . از اين روايات ( و ديگر احاديثى كه ما براى دورى از درازگويى نياورديم ) روشن مىشود كه ابوبكر و عمر در آغاز ، ادعا نكردند كه همه احكام پيامبر صلى الله عليه و آله را مىدانند يا نقل احاديث پيامبر به آن دو اختصاص دارد . آنان چونان شمار زيادى از صحابه بودند كه بسيارى از مسائل تشريع را نمىدانستند . مبالغه در اين زمينه و اينكه آن دو بر تمامى احكام و علوم احاطه داشتند و از ديگران نسبت به پيامبر صلى الله عليه و آله خصوصىتر بودند ، نگرشى عاطفى افراطى و تُند است كه از واقعيت تاريخى به دور مىباشد ؛ چراكه بيشتر نقل‌ها در اين راستا ، شك‌برانگيزند ! موارد زير از آن جمله است : * به على عليه السلام نسبت داده‌اند كه فرمود : برايمان حديث شد كه فرشته‌اى بر زبان عمر سخن مىگويد « 2 » . * از ابن مسعود روايت شده كه گفت : اگر علم عمر را در كفه ترازويى نهند و علم همه اهل زمين را در كفه ديگر گذارند ، علمِ عُمَر سنگينى مىكند « 3 » .

--> ( 1 ) . سنن دارقطنى 3 : 166 ، حديث 245 ؛ المستدرك على الصحيحين 4 : 417 ، حديث 8132 ؛ سنن نسائى 3 : 252 ، حديث 5288 . ( 2 ) . تاريخ واسط 1 : 167 ؛ الرياض النضره 1 : 376 ؛ طبرانى ( در « المعجم الأوسط 7 : 18 ، حديث 6726 » ) از طريق ابو سعيد خُدرى روايت مىكند كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : پيامبرى مبعوث نشد مگر اينكه در امّتش شخص « مُحَدَّث » بود ! اگر در امّتم كسى از آنها باشد او عمر است ! گفتند : اى رسول خدا ، چگونه او « مُحَدَّث » است ! فرمود : ملائكه بر زبانِ او سخن مىگويد . ( 3 ) . المدخل إلى السنن الكبرى 1 : 126 ؛ حديث 70 ؛ التمهيد ( ابن عبدالبر ) 3 : 198 ؛ المستدرك على الصحيحين 3 : 92 ، حديث 4497 ؛ تهذيب الكمال 21 : 325 ، ترجمه رقم 4225 ؛ اعلام الموقّعين 1 : 16 ( و جلد 2 ، ص 272 ) .